|
Een tweedaagse tocht van Herva naar Bøvertun
Zondag 13 juli 2003 Om 10.20 van de camping afgereden en via de weg 55 (vanaf Lom) naar de dam bij Hervavatnet gereden. Daar werden we afgezet om in de brandende zon te gaan lopen. Na een paar klassieke foto's (wandelaars met bepakking) liepen we eerst op een weg waar je met de auto kon komen. We kwamen uit bij een elektriciteitscentrale en bij een geweldig mooi blauw meer, Skålavatnet.
't Was een lekker stukje inlopen. Het pad langs het meer leek mooier dan het was. Het was een drassig pad. Telkens weer omhoog en naar beneden. Eindelijk kwamen we bij de stuwdam, na 1 1/2 uur. Daar gegeten en 2 mensen gezien. Hier begon de echte tocht richting Liaflua. Dit pad ging over stenen, maar al spoedig moesten we goed zoeken naar de rode T's en steenmannetjes, die erg zuining gezaaid waren. Het pad was stijl en rotsig, recht tegen de berg op. We zagen de top al liggen, dachten we. Het was een van de vele voortopjes, zoals gewoonlijk in Noorwegen. Door sneeuw gelopen, zagen we nog 2 mensen en dat waren de laatsten voor vandaag.
Om 17.30 aten we op de top een kopje soep. Hier hadden we een prachtig uitzicht over alle sneewvelden en gletsjers. Ook zagen we de Breheimen. Onze tocht vervolgden we door een heel eind door de sneeuw en het pad kwijt te raken. Tip: blijf de steenmannetjes volgen, niet de sporen in de sneeuw!!! Om 20.30 uur vonden we een plekje voor de tent. Kampeerplekjes zijn schaars, dus zodra je er een ziet, gelijk de tent opzetten. De zon ging erg laat onder en onze roodverbrande huid, had eindelijk rust.
Maandag 14 juli 2003 Om 8.15 uur brandden we onze tent uit en hebben iets gegeten. Tent ingepakt en vervolgden onze weg richting Bøvertun. Eerst een beek overgestoken op blote voeten (koud!) en zagen we de kam die we over moesten. Op raad van een Noor uit de andere richting liepen we niet over het pad, maar recht op de kam af. Dit was een goede raad en we hadden een heel stuk afgesneden. De kam was goed te doen. Eigenlijk was het een soort hoogvlakte. Om 12.45 kwamen we bij een prachtig ijsmeer. Het Liabrevatnet.
Daar moesten we een beek oversteken en niet de makkelijkste van de tocht. Na wat klauterwerk op een rots waren we aan de overkant. Hierna was het nog een klein stukje klimmen. Na een afdaling kwamen we bij een groot meer. Het Storevatnet. Na een aantal kleine stijgingen en dalingen kwamen we bij de laatste grote afdaling. Daar zagen we Bøvertun liggen waar een auto voor ons klaarstond. De afdaling was steil maar heel goed te doen. Moe en voldaan kwamen we om 17.30 uur bij de auto.
Het was zeker een mooie tocht met prachtig uitzicht. De eerste dag was lang wat vooral kwam door het eerst stuk lang het meer en het zoeken naar de route. Maar het was goed te doen. Een tip: begin de eerste dag op tijd en geniet van het uitzicht! Bertold, Ike en Dorothee |
